فیلم عشق لطمه میزند، درباره یک مشاور املاک موفق به نام ماروین گیبل در میلواکی است که گذشته اش به عنوان یک قاتل خشن او را رها نمی کند. او یک پاکت زرشکی از رز، شریک سابقش در جنایت که او را ترک کرده بود، دریافت می کند و خود را در دنیایی از آدمهای بیرحم میبیند. ماروین همچنین توسط برادرش که یک ارباب جنایت است، شکار می‌شود و باید با انتخابهایی که او را آزار میدهند و تاریخی که هرگز واقعا دفن نکرده، مقابله کند.
چند منتقد از جذابیت و حضور دلنشین کی‌هی‌کوان تعریف کرده‌اند؛ یکی هم توانایی او در کمدی و صحنه‌های مبارزه را تحسین می‌کند. بااین‌حال، بعضی نقدها می‌گویند فیلمنامه و نقشی که به او داده‌اند مجال درخشش به کوان نمی‌دهند. رابطه عاشقانه دو شخصیت هم برای برخی باورپذیر نیست؛ فیلم به‌جای نشان‌دادن احساسات، آن‌ها را با مونولوگ‌های درونی توضیح می‌دهد.
رابطه‌ی عاشقانه‌ی ماروین و رز به‌زور شکل گرفته؛ با همه‌ی کاریزمای فردی Quan و DeBose، هیچ حسی نمی‌گیریم که این دو تا حالا واقعاً به هم علاقه‌ای داشته‌اند. فیلمنامه به‌جای اینکه عشقشان را نشان بدهد، با تک‌گویی‌های درونیِ ناشیانه به ما می‌گوید عاشق هم‌اند. این هم فقط یکی از نمونه‌های فیلمنامه‌نویسی بدی است که در فیلم به چشم می‌خورد.
فیلم Love Hurts نخستین نقش اصلی کی هوی کوان است و او از پسش بد هم برنمی‌آید. هیچ‌وقت روی پرده درخشش خاصی ندارد و بخش‌های عاشقانه را هم بی‌نقص بازی نمی‌کند، اما حال‌وهوای گرفته و دوست‌داشتنی‌اش انسانی و قابل‌درک است. هرقدر هم فیلمی که در آن بازی می‌کند معمولی باشد، آدم ناخودآگاه دلش می‌خواهد تشویقش کند.
انگار Love Hurts زمانی می‌توانسته چیزی از آب دربیاید، اما در شکل فعلی‌اش عملاً فقط مجموعه‌ای از صحنه‌های مبارزه است که با باریک‌ترین رشته‌ی روایت به هم دوخته شده‌اند. این به‌خودی‌خود چیز چندان بدی نمی‌شد ــ حتی می‌توانست عالی از آب دربیاید ــ اگر صحنه‌های اکشن فیلم ذره‌ای خلاقانه یا جذاب بودند.
کوان هنوز بازیگری فوق‌العاده دوست‌داشتنی است و رزمی‌کار چشمگیری هم هست. (حتی پیش از «همه‌چیز، همه‌جا، به‌یکباره»، در چند محصول هالیوودی به‌عنوان طراح صحنه‌های مبارزه کار کرده بود.) دیدن دوباره‌اش روی پرده واقعاً خوشحال‌کننده است، اما نقشی که اینجا به او داده‌اند حقش را ادا نمی‌کند. وقتی مشت‌ولگد نمی‌زند، فیلم «Love Hurts» واقعاً دردآور می‌شود.
فیلم Love Hurts یک اکشن‌عاشقانه است که مثل آتشفشانی که در کلاس علوم با جوش‌شیرین و پنیر درست کرده باشند، بی‌رمق از آب درمی‌آید. تک‌تک اجزایش بد نیستند: دو آدمکش که از مجازات می‌گریزند و احساساتی که نسبت به هم دارند؛ نقش‌هایشان را برندگان اسکار، Ke Huy Quan و Ariana DeBose، بازی می‌کنند. اما هماهنگی این دو با هم اصلاً جور نیست.
در نهایت، Love Hurts یک کمدی اکشن است که درست مثل خود روز ولنتاین، شیرینیِ دل‌زننده‌ای دارد و زیادی اغراق‌آمیز است. این فیلم در یک ساعت و ۲۳ دقیقه‌ی سرگرم‌کننده، اجازه می‌دهد از تک‌تک لحظه‌های مضحکش لذت ببریم؛ بعد از آن هم دیگر هیچ‌وقت به نی بوبا مثل قبل نگاه نمی‌کنید.
با اینکه تماشای کوان و بازیگران مکملش اغلب لذت‌بخش است و صحنه‌های مبارزه‌اش هم ارزش این را دارند که کمربندتان را ببندید و آماده شوید، فیلم با وجود زمان کوتاه و ریتم تندش روایتی تکه‌تکه و آشفته دارد و بخش زیادی از ظرفیتش را با پرده‌ی دومی به‌شدت کند و اغلب گیج‌کننده هدر می‌دهد.
اما Love Hurts در مقام کمدی حسابی نخ‌نماست. وقتی تیپ‌های احمقانه‌ی فیلم‌های جنایی را رو نمی‌کند، فقط به این تکیه دارد که لابد دیدن آدم خوش‌روحیه‌ای که دنبال خانه می‌گردد و پنهانی در خردکردن استخوان‌ها مهارت دارد، خیلی بامزه است. نمونه‌های زیادی از این ایده دیده‌اید؛ تازه نمونه‌های بهتری هم بوده‌اند.
این فیلم اکشن رزمی با حال‌وهوای ولنتاین، نامنسجم است، طراحی صحنه‌های مبارزه‌اش ناشیانه است و رنگ‌هایش آدم را یاد فروشگاه‌های چندش‌آور آب‌نبات آمریکایی می‌اندازد؛ همان‌هایی که مثل شیوع تبخال همه‌جای لندن سبز شده‌اند. تا اینجای سال، یکی از بدترین فیلم‌هاست.
Love Hurts نمونه‌ی تمام‌عیاری است از اینکه وقتی فیلم می‌خواهد چند ژانر را هم‌زمان پیش ببرد و خودش را بیش از حد پخش‌وپلا می‌کند، چه می‌شود: توپ‌ها را یکی‌یکی می‌اندازد. در نهایت، تلاشی فراموش‌شدنی برای ترکیب اکشن و عاشقانه است و باز هم ثابت می‌کند که ترکیب ژانرها به‌ندرت به اثری کوبنده تبدیل می‌شود.
