- + فیلمنامه
مککارتی در فیلمنامهی خودش، هم در روایت و هم در سبک، ایجازی تحسینبرانگیز دارد. پنهانکردن جزئیات داستان، محدودکردن تعداد شخصیتها به حداقل و محصورکردن ماجرا در چند مکان خفقانآور، همگی حس دلهرهای را که مدام شدت میگیرد، بیشتر میکنند.
عجیب و غریب داستان زنی نابینا است که به دنبال کشف راز مرگ خواهر دوقلوی خود می گردد. او فکری در سر دارد و می خواهد با استفاده از یک مانکن چوبی خود ساخته از این راز سر در بیاورد. اما آیا اینکار ممکن است؟
چند منتقد از روایت کمگو و جمعوجور فیلم تعریف کردهاند و میگویند همین سادگی، همراه با فضای محدود و رازآلود، حس دلهره را بیشتر میکند. ترکیب تازهی چند گونهی وحشت، قصهی جذاب و پایانبندی رضایتبخش هم از نکتههای مثبت آن است. بعضی نقدها به فضای وهمآلود، جامپاسکرهای مؤثر و طراحی چشمگیر فیلم اشاره میکنند.
مککارتی در فیلمنامهی خودش، هم در روایت و هم در سبک، ایجازی تحسینبرانگیز دارد. پنهانکردن جزئیات داستان، محدودکردن تعداد شخصیتها به حداقل و محصورکردن ماجرا در چند مکان خفقانآور، همگی حس دلهرهای را که مدام شدت میگیرد، بیشتر میکنند.
Mc Carthy عناصر آشنای ژانر وحشت را خوب میشناسد، اما با آزادی عمل و تازگی از آنها استفاده میکند و فیلمهایش را از چارچوب یک ژانر مشخص فراتر میبرد. «Oddity» هم معمای قتلی است، هم فیلمی ترسناک با حالوهوای فراطبیعی و هم تریلری درباره هجوم مهاجمان به خانه؛ همه اینها را با هم ترکیب میکند.
«Oddity»، دومین فیلم بلند دیمین مککارتی، پس از فیلم دلهرهآور و کمتر دیدهشدهی «Caveat» در سال ۲۰۲۱، با خونسردی و سادگیِ وسوسهانگیزی ساخته شده است. این تریلر فراطبیعیِ سرگرمکننده به ریشههای ژانر برمیگردد و بیشتر میخواهد ما را از جا بپراند تا حالمان را بههم بزند.
هرچند سبک مککارتی برای تأثیرگذاری فیلم اهمیت اساسی دارد، او داستان را فدای آن نمیکند. در عوض، قصهای کنجکاویبرانگیز و گیرا میسازد و در پایان هم آن را به شکلی رضایتبخش جمعبندی میکند.
فیلم گیرایی دارد و از اول تا آخر توجهم را نگه داشت. چند بار واقعاً از شدت غافلگیری نفسم بند آمد؛ همین برای توصیهکردنش کافی است. یک فیلم ترسناک تابستانیِ تمامعیار است که تا آخر نمیگذارد خیالتان راحت باشد.
حالوهوای گوتیکِ ماجرا و لوکیشنِ دورافتاده اما گستردهاش، دلهرهای عمیق به وجود میآورند؛ انگار در خندقی به عمق یک مایل فرو رفتهایم. موسیقی متن، کارگردانیِ محکم و کارِ چشمگیر دوربین هم به ظرافت کلی فیلم اضافه میکنند.
«اودیتی» هم از نظر تولید فیلمی چشمگیر است و هم بهشکلی عجیب نشان میدهد ترس چقدر غیرقابلپیشبینی است: بیآنکه ظاهراً شیوهاش را عوض کند، در بعضی صحنهها مو به تن آدم سیخ میکند و در بعضی دیگر خستهکننده میشود.
طراحیاش یک موفقیت تمامعیار است و برداشتی وهمآلود از هیولاهای کلاسیکی مثل عروسکهای زنده، مومیایی و بهخصوص گولمِ افسانههای یهودی ارائه میدهد؛ پیکرهای بزرگ از گل که میتوان آن را زنده کرد تا فرمان سازندهاش را اجرا کند...
فیلم تعلیق خیلی خوبی دارد، شخصیتهایش عالیاند و لحظههای ترس ناگهانیاش هم خیلی خوب از کار درآمدهاند؛ ضمن اینکه جایگاه مککارتی را بهعنوان یکی از چهرههای مهم و تازهی ژانر وحشت تثبیت میکند.
فیلم Oddity همان چیزی است که یک فیلم ترسناک باید باشد: وهمآور، هیجانانگیز و غیرقابلپیشبینی. داستانش هم به پایانی میرسد که هم شوکهکننده است و هم ناگزیر.