این فیلم دقیقاً مصداق بارز هنر برای رنج بود. دو ساعت تمام فقط داشتیم بدبختی و عذاب کشیدن یه شخصیت رو میدیدیم که مدام تصمیمهای اشتباه میگرفت. هیچ داستان و هدفی پشت این همه سیاهی نبود. انگار کارگردان فقط میخواسته حال بیننده رو بگیره. فیلم به شدت خستهکننده و بیروحه و هیچ نقطه اوج یا هیجانی نداره. فقط یه روند فرسایشی از یه اتفاق بد به یه اتفاق بدتره. پایانبندی فیلم هم که دیگه تیر خلاص بود، کامل...