سریال خرگوش سیاه (2025 Black Rabbit)

• ± فیلمنامه
• ± ریتم
• + بازیگری

فیلمنامه و ریتم «Black Rabbit» در بخش پیش‌غذای برنامه آن‌قدر خوب است که آدم دلش می‌خواهد برای دسر هم بماند، هرچند جاهای زیادی هم کش‌دار است. خط داستانی‌ای که با پیش‌رفتن قصه‌ی جیک و وینس، فاش‌شدن رازها و روشن‌شدن انگیزه‌ها باید پرکشش‌تر شود، برعکس حسابی از کشش می‌افتد؛ البته احتمالاً نه آن‌قدر که کسی را از ادامه‌دادن منصرف کند. بازی همه‌ی بازیگران باورپذیر است.

• + کارگردانی
• ± ریتم
• + بازیگری

دیدنِ Black Rabbit به‌خاطر کارگردانی خوش‌سبکش ارزش دارد (لورا لینی، همکار بتمن در Ozark، دو قسمت را کارگردانی کرده)، ریتم پرشتابش که تا حدی درجا زدنِ داستان را جبران می‌کند و مهم‌تر از همه، انتخاب درخشانِ لا و بتمن برای نقش دو برادر. اما پرداخت فنیِ تمیز و اجرای دقیق قواعد ژانر، به‌تنهایی سریال را از یک کار صرفاً قابل‌قبول فراتر نمی‌برد.

• − ریتم
• + بازیگری
• + کارگردانی
• + موسیقی

البته همه‌ی لحظه‌های فیلم به هدف نمی‌زنند؛ بخش میانی کمی بیش از حد دورِ ایده‌های خودش می‌چرخد. بااین‌حال، اثرگذاری کلی فیلم روشن است. بازیِ باورپذیرِ بیتمن در نقشِ آدمی عوضی و ناجور، که بهترین بازیِ کارنامه‌اش است، بازیِ دقیقِ لا با حال‌وهوایی خسته و فرسوده، کارگردانیِ خفقان‌آور و موسیقیِ فراموش‌نشدنیِ بنسی و جوریانس، «Black Rabbit» را به یکی از چشمگیرترین آثار اختصاصی نتفلیکس در سال‌های اخیر تبدیل می‌کنند.

نتفلیکس از زمان پایان «اوزارک» در سال ۲۰۲۲ دنبال یک درام جنایی تاریک بوده که بتواند با آن رقابت کند. این سریال هرچند به پای زندگی آشفته خانوادهٔ بردها در میزوری نمی‌رسد، بازگشت بیتمن هم کمک کرده خرگوش سیاه تازه و خوبی از کلاه بیرون بکشد.

• − فیلمنامه
• ± بازیگری

فیلمنامه‌ها واقعاً نمی‌دانند جیک چه‌جور آدمی است و بازی لاو کاملاً بی‌تمرکز است، هرچند گاهی از نظر عاطفی باورپذیر می‌شود. این دو بازیگر نزدیک به هشت ساعت با لحنی حق‌به‌جانب سر هم داد می‌کشند؛ این برداشت از رابطه‌ی خواهر و برادری هم باورپذیر است و هم بعد از مدتی واقعاً خسته‌کننده می‌شود.

• + فیلمنامه

مهم‌تر از همه، چیزی که Black Rabbit بیش از هر چیز نشان می‌دهد، شاید یکی از کمیاب‌ترین ویژگی‌ها در سریال‌های امروزیِ پخش آنلاین باشد، به‌خصوص در نتفلیکس: نگاه هنری و دقت در کار. بیننده‌های دقیق از ریزه‌کاری‌های بصری و ظرافت‌های رواییِ فراوان، و از زمینه‌چینی‌ها و نتیجه‌هایی که بعدتر به بار می‌نشینند، لذت می‌برند.

• + بازیگری

این سفر میخکوب‌کننده و ویرانگر است و چند تا از پرنوسان‌ترین بازی‌هایی که امسال در تلویزیون می‌بینید، ستون اصلی آن‌اند. فرو رفتن در لانه تاریک فریدکین‌ها گاهی جانکاه است، اما وقتی وینس و جیک پایین منتظرتان‌اند، ارزشش را دارد که این سقوط را تجربه کنید.

• + بازیگری

سریال واقعاً دیدنی است و گاهی حتی اعتیادآور می‌شود. بخش زیادی از این جذابیت به هماهنگی جیسون بیتمن و جود لا برمی‌گردد: بیتمن چرب‌زبانیِ خودش را به نقش وینس می‌آورد و او را عوضی‌ای تمام‌عیار از آب درمی‌آورد، و لا به جیک اعتمادبه‌نفسی بادکرده و ژستی متکبرانه می‌بخشد که نمی‌تواند سگ‌های جهنمی را از تعقیبش بازدارد.

• + بازیگری

حس می‌کنیم هرچه سریال جلوتر می‌رود، «Black Rabbit» ممکن است دردسرساز و بیش‌ازحد شلوغ‌وپلوغ شود. اما جود لا و جیسون بیتمن در نقش جیک و وینس آن‌قدر گیرایند که باز هم تماشایش می‌کنیم؛ فقط برای اینکه ببینیم وینس تا کجا از گذشت برادرش سوءاستفاده می‌کند.

• − شخصیت‌پردازی

این رابطه، با اینکه آشناست، برای سریال Black Rabbit نویدبخش به نظر می‌رسد؛ سریالی که زک بیلین، فیلمنامه‌نویسِ «شاه ریچارد»، همراه با کیت ساسمن ساخته‌اند. اما این رابطه به‌ندرت گیرایی پیدا می‌کند، چون هیچ‌کدام از دو برادر آن‌طور که سریال می‌خواهد، از آب درنمی‌آیند.