با اینکه مهارتهای کارگردان در ایجاد حس ناخوشایند و ترسهای ناگهانی به خوبی در این فیلم مشهود است، اما فیلمنامه آن را زمینگیر کرده است. فیلمنامه تنها به استعارههای پیشپاافتاده و رسالههای خستهکننده درباره تروما و اندوه علاقه نشان میدهد. داستان به شدت از فیلمهایی مانند «بابادوک» و «ما» وام گرفته، اما آنقدر هوشمندانه یا رادیکال نیست که بتواند تز خود را تثبیت کند یا ایدههای آن فیلمها را گست...